Twijfels

Waarom heeft een mens in zijn of haar leven zoveel last van twijfels? Is het echt gebaseerd op vroeger dat je weloverwogen moest beslissen om wel of niet achter die everzwijn aan te rennen voor je vlees. Of dat je toch rustig je gat in de grond groef zodat die vette mammoet erin kon vallen en je MEER vlees had?

Waarom leggen wij mensen elkaar zoveel beperkingen en grenzen op? Ik bedoel juist die beperkingen en grenzen zorgen er voor dat je gaat twijfelen aan je eigen gedachten, je eigen drang. Want je vraagt je dan af of die actie wel het juiste gevolg zou hebben. Je vraagt je af of oversteken wel nut heeft, omdat de weg toch naar hetzelfde doel leidt. Je wilt weten of je nu wel of niet verder moet met deze partner, of dat de inzet die je er al voor hebt gedaan eigenlijk al heeft bepaald dat je verder moet.

Ik wil soms gewoon mijn spontane ik op de voorgrond laten treden. Gewoon gek laten doen… het leven vieren zoals het komt. En eigenlijk zou ik dat ook meer moeten doen, maar dan is er weer dat twijfelachtige stemmetje dat mij dan vraagt of ik gek ben geworden? Dat mij verwijt dat ik nu in de 40 ben en ooit eens moet opgroeien. Dat verwilderd om zich heen kijkt en zich afvraagt wat andere mensen wel niet van haar zou denken….

Laatst zei een vriendin tegen mij dat ze het zo bijzonder vindt dat er mensen zijn die zich echt niets van anderen aantrekken en lekker doen waar ze zelf zin in hebben. Aantrekken waar ze zelf zin in hebben en daar ook echt van lijken te genieten…. Ik ging dit nog eens overdenken en dacht, is dat wel zo? Trekken die mensen zich werkelijk niets van anderen aan of is ook dat juist een soort van bescherming, een soort van muur om hen heen geworden. Je straalt en draagt uit dat je lekker je eigen ding doet, dat je gewoon poep hebt aan wat anderen van je denken, maar diep van binnen nog steeds dat eenzame meisje of jongetje op het schoolplein bent?

Soms dan heb ik acties (zie brandbrief aan de gemeente), waarbij dingen me zo hoog op lopen dat ik gewoon dingen doe. Ik accepteer de consequenties en bam verstuur het. Met als gevolg veel bombarie, veel stress en nog zoveel meer twijfels over waarom ik dit nu in godsnaam heb  gedaan…Ik heb er geen spijt van, maar wel hoor ik de twijfels roepen in mijn hoofd of ik het een volgende keer weer zo zou doen. Ik hoop het wel, want de roep om actie klonk harder dan mijn twijfels..

Weet je ik ben er van overtuigd dat ik me niet hoef te schamen voor mijn twijfels, dat ik nog genoeg spontaniteit heb om de twijfels te laten verstommen. Dat ik genoeg lef in mij heb om inderdaad weinig te geven om alle twijfelsstemmen van buitenaf…

Ik ben ik en ik ben maf, daar is dan weer geen twijfel over mogelijk 😛

twijfel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s