Porthos Vlissingen

Onderstaande brief was datgene wat ik intern naar de Gemeenteraadsleden had gestuurd en welke uitgelekt was naar de PZC.  Ik zeg lees hem en weet dat ik geen klokkenluider ben, maar iemand die graag actie wilde vanuit de wethouder. Deze is heel laagdrempelig voor mij, maar deze mogelijkheid neemt de onduidelijkheid van het orgaan Porthos niet weg voor mijn cliënten.. voor jullie…

Geachte gemeenteraadsleden,

Mijn naam is Angelique Duijndam en ik schrijf jullie aan omdat ik, als zelfstandig gevestigde maatschappelijk werker, heb beloofd dat ik de zorgen van mijn cliënten omtrent het functioneren van Porthos met u zou delen.

Door omstandigheden is het niet gelukt om dit tijdens het inspreekmoment van één van de gemeenteraadsvergaderingen te doen.  Het is daarom dat ik u allen benader via de griffier.

De afgelopen periode heb ik verschillende cliënten mogen spreken over hun ervaringen met Porthos Vlissingen. En ik moet helaas met u delen dat het vertrouwen en de goede moed waarmee we in januari van start gingen, nu langzaam tot een zekere mate van wanhoop leidt. Ik ben me ervan bewust dat de nieuwe taken en verantwoordelijkheden van Porthos een zekere verzwaring betekenen. Toch lijkt het me niet onredelijk om van een instelling welke al 3 jaar bestaat en die al sinds juli 2014 bezig is met de transitie van de zorg, te mogen verwachten dat bepaalde zaken nu toch wel in het systeem zitten.

Ik begin hierbij dan gewoon bij het begin.

Als ik met een cliënt in de wachtkamer zit bij De Combinatie, tijdens het inloopuur, dan kan het zomaar voorkomen dat wij daar toch gemiddeld 2u zitten ( wat soms kan oplopen tot 4u heb ik me laten vertellen).

Tijdens het wachten kunnen mijn cliënt en ik de dames bij de receptie telefonisch een intake horen doen, waarbij namen hardop worden genoemd en andere privacygevoelige informatie wordt genoteerd.

Een toch wel veel gehoorde opmerking is dan; ‘ik zeg niets hoor aan de telefoon, iedereen kan het horen, dat wil ik niet hoor’.

Geruststellende woorden van mijn kant, maar ik kan wel zeggen dat bij een volgende gesprek met de telefonistes een weigering van mijn cliënt niet in dank wordt afgenomen. En er een dooddoener komt als; ‘Anders kunnen we u niet verder helpen’.  En er dus weer gebruik gemaakt wordt van het inloopuur, met bijbehorende wachttijd.

Als er een brief binnen komt van Porthos dan worden er om zaken gevraagd die voorafgaand aan het keukentafelgesprek ingeleverd danwel meegenomen dienen te worden. En dan heb ik het hier om zaken zoals een indicatie of behandelverslagen. Het inleveren doen we niet meer, omdat ik ook nu al bij wat cliënten heb gehoord, dat de stukken die zij dan ingeleverd hebben, nu niet meer te vinden zijn. En als zij dan vragen waar het nu is, dan komt daar geen antwoord op anders dan, ‘ja we hebben ze toch nodig voor het gesprek, dus zou u zo vriendelijk willen zijn het alsnog in te leveren?’

Vanuit mij is eerst de vraag gesteld waarom ze die informatie moeten hebben?  Naar mijn weten is een keukentafelgesprek toch een gesprek waarbij de specifieke situatie van de cliënt uitgebreid aan bod moet komen. Hierbij horen vragen om duidelijk te krijgen hoe diens leven eruit ziet, wat precies zijn zorgvraag is en wat wil hij / zij daarmee bereiken. Het beroemde ‘de vraag achter de vraag’ achterhalen voordat er over maatwerk en oplossingen gesproken wordt. Het startpunt van het gesprek met de cliënt moet dan toch gericht zijn op het heden en niet het verleden? Wat ik nog wel kwijt wil over het keukentafelgesprek is het volgende…

Er is gesteld dat deze gesprekken gevoerd worden door mensen die hier al ervaring in hebben, maar een enkeling is tevreden over zijn gesprek. Er wordt nog te vaak verontschuldigend gesproken bij aanvang van het gesprek, omdat degene die het doet, het ‘ook nog niet allemaal weet.’ Er wordt gewerkt vanuit een soort van werkblad, met standaard vragen, waarbij bepaalde informatie dus gemist worden in het gesprek. Dit zorgt voor een zeker ontevreden en wantrouwend gevoel bij mijn cliënten omtrent een juiste afhandeling van hun zaak.

Nog steeds liggen er zaken vanuit oktober / november 2014 stil. Waarbij er vaak ook niet verteld wordt aan de mensen hoe ver het nu met hun zaak staan. Ja ze horen;  we hebben het druk, er is een overgangsperiode, de contactpersoon in kwestie werkt er niet meer en we weten het ook niet). Als iemand na 3 tot 4 keer bellen eindelijk iemand te spreken krijgt, is het laatste antwoord, ‘we weten het ook niet’. Ik wil nog wel vermelden dat bij het bellen naar Porthos, wachttijden van 20 minuten niet een vreemd gegeven is, maar bijna een standaard iets. Voor mensen met een klein budget en beltegoed bijna onbegonnen werk dus.

Het niet hebben van een vast contactpersoon wekt ook verwarring en wantrouwen op bij cliënten. Het steeds opnieuw vertellen over je situatie, het herhalen van oude vragen, het zorgt ervoor dat mensen het op willen geven.

De adviezen die er voort komen uit gesprekken werken ook niet echt mee bij het vinden van een oplossing op maat. Tijdens een keukentafelgesprek moet er een inventarisatie plaatsvinden over de zorgvraag en de mogelijke voorzieningen die daarbij horen of niet horen. Maar wordt niet de vraag gesteld of er al hulp aanwezig en welk ziektebeeld er speelt. Er wordt dan geadviseerd bij een oudere dame om in plaats van een taxipas aan te vragen, een auto aan te schaffen? Terwijl ze ook daar geen geld voor heeft of oh ook het rijbewijs niet voor heeft… of bij een andere mevrouw aan te geven dat ze misschien niet meer moet koken, zou te gevaarlijk zijn en dat mevrouw dan maar Tafeltje-dekje moet laten komen? Terwijl de behandelaar juist er op gericht is om mevrouw nog zo zelfstandig mogelijk met hulp thuis te laten blijven en juist te laten koken als een van de weinige dingen die mevrouw nog zelf kan. En een Tafeltje-Dekje echt boven haar budget ook ligt?

Ook heb ik al gemerkt dat het netwerkberaad niet regelmatig genoeg in wordt gezet om een volledig beeld te krijgen van de mogelijkheden van een persoon, waardoor er beslissingen worden genomen die verderstrekkende gevolgen hebben op elk levensvlak en dus op den duur alleen maar voor een lastenverzwaring zorgen.

Een andere voorbeeld is dat er vanuit Porthos een brief gestuurd is naar mensen met de vraag voor het betalen van een eigen bijdrage voor de huishoudelijke hulp die er niet is, vanaf 1 januari 2015 al niet. Als er getracht wordt om telefonisch hier helderheid over te krijgen, dan wordt er gesteld dat de gevraagde 19,24 geen hoog bedrag is… desbetreffende mevrouw vind dit ook niet, maar zij zou dan wel graag de hulp willen hebben. Je betaald tenslotte toch niet voor iets wat je al 3 maanden moet missen??? Dan wordt er weer gesteld dat mevrouw wordt terug gebeld, de gegevens worden genoteerd maar nu weer 7 weken verder, is er nog geen contact of bericht.

En op dit grootste manco wil ik u tenslotte nog wijzen, ik heb gemerkt dat het registratiesysteem van Porthos erg goed werkt. Echter de acties welke moeten volgen op de registraties laten flink te wensen over. Op dit moment lijkt het dan wel dat mensen hun eigen zorg regelen, dit zullen ze op den duur ook wel moeten, maar een buurman uiteindelijk vragen om een boodschap te doen, maakt van deze goede man nog geen mantelzorger. Vaak zijn er 2 tot 3-malige acties, waarna de cliënt weer in zijn eigen sop gaar moet koken, dus vervuild of nog erger vergeten wordt en uiteindelijk sterft.

Ik wil afronden met te vertellen dat voorgaande een aantal voorbeelden zijn… er zijn er meer…er komen er dagelijks meer bij…

Porthos is een log instituut, met nog vele dingen die onduidelijk zijn voor zowel werkers als cliënten. Waar Porthos gaten laat vallen is:

  • Telefonische bereikbaarheid
  • Goed omgaan met privacygevoelig materiaal
  • Registratie gaat goed, acties die daarom moeten volgen blijven vaak achterwege
  • Groot verloop van personeel, waarbij een warme overdracht achterwege blijft
  • Onduidelijkheid voor wat betreft de afhandeling uren van de PGB
  • Bekendheid van de organisatie is nog steeds erg slecht
  • Keukentafelgesprekken zijn nog niet gestoeld op het achterhalen van de vraag achter de vraag
  • Adviezen die niet realistisch zijn of behandelingswijs gewenst

Daarom vraag ik u Porthos en haar voortgang in de gaten blijven houden, dit zal ik samen met mijn cliënten ten slotte ook moeten blijven doen. Ik ben ervan overtuigd dat het een waardevolle aanvulling kan zijn voor onze gemeente, maar zoals het nu verloopt voelt het aan alsof er een ontmoedigingsbeleid wordt gevoerd wat zeer te betreuren is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s