De Dood

Heb je dat ook, dat als je bezig bent met een onderwerp, je dat onderwerp steeds om je heen ziet. Bijvoorbeeld dat als je zwanger wilt worden, je alleen maar bolle buiken om je heen ziet, kleine kinderen en al dat wat bij zwanger zijn hoort?

Maar dus ook dat als je hoort dat Iemand bezig is met het vechten tegen die vreselijke medereiziger De Dood. De Dood die al vanaf dat we geboren worden deelneemt aan onze levensreis. De Dood, degene waarvan je weet dat die onvermijdelijk een keer naast je komt zitten om tenslotte je kaartje te vragen en aan te bieden om uit te stappen.

Hoe we gaan, wanneer we gaan. Soms dan kunnen we dat dus zelf niet bepalen, dan snaait De Dood je ineens uit je leven, gewoon ineens weg zonder de mogelijkheid tot een laatste finale groet. En een andere keer dan kan er dus in overleg gekozen worden tot een bepaalde dag, tijd. Dan wordt er een planning gemaakt over het hoe en wat en wanneer. Tot het laatste toe mag jij dan eigenlijk bepalen hoe je je laatste groet ziet, hoe je het tafereel geschieden wil…Jij mag dan even bezig zijn met jij…met de verwondering hoe lang het duurt voor men je vergeten is. De verwondering van de wetenschap dat als jij er niet bent de wereld toch door zal gaan. De verwondering van hoe je nabestaanden hun weg gaan vervolgen….

Er is een periode geweest in mijn leven, dat de hemelpoorten bijna letterlijk naast me open stonden, dat de een na de ander besloot om de eindwandeling te doen gaan. En nu is er een periode gekomen dat ik er wat verder van af sta, maar dat het zien van de impact op anderen, op mensen waar ik gewoon veel meer voor voel dan alleen maar een vage kennis…dat die in een eigen periode van rouw zijn beland…en dat doet me toch heel wat. Elke dag weer worden we geconfronteerd met een afscheid, met een stil of keihard verdriet van afscheid.

Het is niet erg om te schreien, het is niet erg om je zo dubbel te voelen, zo machteloos en zo bedrukt. Afscheid nemen van mensen die eigenlijk zo ontegenzeggelijk groot deel van je leven zijn geweest, van jou zijn. Het is en zal nooit makkelijk zijn. Het zal een waar huzarenstukje worden om de brug te bouwen in je hart naar het leven zonder hen erin. Maar bedenk dat  juist degene waar we afscheid van nemen, een belangrijke pijler van die brug is. Dat juist zij de basis zijn en leggen voor de verdere weg die je toch vervolgen moet.

Het is belangrijk om te weten dat ze voor altijd van je zullen blijven houden, hoeveel rare of nare dingen je nog gaat uitvreten in je leven. Ze zullen nooit ver weg zijn, als jij nog aan ze denkt, als jij hun naam en herinneringen nog in ere houden. Zij zullen altijd trots op je zijn, altijd trots op je blijven omdat zij juist zo’n groot onderdeel van je leven hebben mogen zijn.

De Dood, hij is onze metgezel, een ‘noodzakelijk’ kwaad die niet altijd te begrijpen valt.  Ik hoop dat tegen de tijd dat hij mij om mijn kaartje vraagt ik hem heb geaccepteerd voor wat hij is. Niet iets om te vrezen, maar een stap die genomen moet worden om mijn weg te vervolgen en zij die mij voorgegaan zijn, weer te ontmoeten.

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s