Peter Pan

Vandaag keek ik weer eens naar de film Peter Pan en zoals altijd moet ik aan het eind van het verhaal gewoon een traantje laten. Je zal wel denken wat een emotionele trut is het ook, maar sta eens stil bij de boodschap wat dit verhaal je geeft… mij geeft..

Op den duur moet je dus het kind in jezelf opgeven om volwassen te worden, om te behoren bij een maatschappij die verantwoordelijkheden, vaste taken en consumeren dus voorop stellen. De keus moet gemaakt worden om dus naar de ‘echte’ wereld te gaan en Peter Pan, het kind in jezelf los te laten…

Mijn traantje is voor het kind in mij, dat vaak genoeg op de achtergrond wordt geplaatst omdat de grote mensen wereld een houding van mij eist die niet gecombineerd kan worden. En eerlijk mensen toch doe ik het vaak toch hè, de combinatie…

Als ik alleen in mijn auto zit, dan kan ik lekker los bewegen achter het stuur waarbij ik mijn EIGEN teksten zing op muziek die uit mijn speakers knalt. Of ineens samen met een mede vriendin voor het stoplicht uit de auto springen, dansje doen en dan weer met een glad gezicht in de auto stappen en doorrijden. Of mezelf in het zand laten vallen en een zandengel maken ( zo slecht voor mijn haren maar oke) of gewoon tijdens een goede regenbui blij naar buiten rennen en proberen regendruppels met mijn mond en vingers op te vangen. Of als ik in een vliegtuig zit, fantaseren over de wereld boven de wolken en me daar helemaal in verliezen. Zou ik mezelf ooit durven te laten vallen in een winkel en hardop krijsen, omdat de prijzen van de boodschappen zo allejezus hoog zijn en ik mezelf dus geen roomsoesjes kan veroorloven….

Ik wil het kind in mij vaak genoeg koesteren, ik wil graag dat laatste beetje zorgeloosheid, naïviteit, geloof dat het goede altijd zal overwinnen, geloof in elfjes en feeën en zoveel meer. Ik wil soms gewoon op mijn rug naar wolken kijken en dan samen met iemand de verschillende vormen benoemen die we zien.  Ik wil samen met iemand een kussengevecht houden, de kieteldood sterven, tenten bouwen in mijn woonkamer, rennen over het grasveld en struikelen en dan gewoon lachen tot we buikpijn hebben, ookal doen onze knieën zeer. Ik wil samen met iemand een boer-wedstrijd houden, met slagroom spelen en gewoon zomaar in een plas water springen…of midden in de nacht, in de zomer, gewoon skinny dippen in de zee…of naar een karaoke-bar gaan en zwaar vals zingen of door het bos rennen en roepen dat ik Tarzan ben omdat Jane zo ontzettend saai is… en dat dan zonder topje ahahah…

Maar goed ik geloof dat dat als 40plusser eigenlijk not done meer is? Of zullen we een feestje geven waarbij we gewoon de leeftijd vergeten en doen wat we altijd al hebben willen doen? Wie doet mee, wie geeft ideeën? Niks is gek en gek is niks!!!

gek

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s