Missen

Vandaag keek ik naar een mooie film genaamd ‘About Time’ het gaat over een jongeman die dus op zijn 21e hoort dat hij en de andere mannen in zijn familie de mogelijkheid hebben om terug in de tijd te reizen. Maar alleen naar de plaatsen die hij zich kan herinneren en als hij een kind krijgt, dan komt dat kind op dat moment… verandert hij iets, dan is hij dat specifieke kind kwijt. Goed maar wat mij echt raakte in de film is dat op een gegeven moment zijn vader die vreselijke ziekte Kanker kreeg. En hij zijn gave dus gebruikt om af en toe nog gesprekken met zijn vader te hebben. Dit stopt als hij en zijn vrouw er op een dag voor kiezen een derde kind te krijgen.

Ik had mezelf voorgenomen om dit jaar een traanloos jaar te maken, maar ik kan jullie nu al verklappen, dat ik bij die keuze van hem schaamteloos heb geschreid….. En nee ik wil deze blog niet schrijven uit medelijden of iets duisters…

Maar ik zou er zoveel voor over hebben als ik die gave mocht hebben, dat ik dan even bij mijn oma binnen zou stappen op het moment dat mijn oma en oom Jacky nog leefden. Ik weet precies op welk moment ik dat zou doen en ik zou ze vast houden en knuffelen. Ik zou mijn oom nu al verbaasd zien glimlachen en mopperen voor zo’n overdaad aan affectie plotseling. Ik zou aan tafel zitten en met ze babbelen, naar hun luisteren als ze hun alledaagse praatje zouden houden..

Soms dan spreek ik mensen over het missen van hun dierbaren, over het afscheid wat altijd onverwacht en ongewenst komt. Over de woorden die je achteraf nog had willen uitspreken. Een van de laatste dingen die mijn oom tegen mij en mijn moeder zei op het eind was; ‘ik ga jullie levende stemmen zo missen’… hoe kon ik op dat moment vermoeden dat juist ik ZIJN levende stem mis. Ik bedoel ik ben me bewust van het hiernamaals, maar ik heb zelfs nog nooit met hem gedroomd…misschien gek om zo te zeggen…

Maar goed soms dan vraag ik me af hoelang mag je rouwen, waarom zeggen mensen het is al zo en zo lang geleden, alsof dat dan meteen een geldigheidsdatum geeft aan je rouw? Een afscheid van een dierbare blijft een teer plekje… of het nu gisteren is gebeurd of 17 jaren geleden. Voor degene die achterblijft blijft het iets van plotselinge afscheid…iets van OMG WHY…en dat gevoel van verbijstering, dat blijft ergens achter in je hoofd geniepig kijken…

Ik zeg laat mensen die je vertellen dat ze iemand verloren zijn hun verhaal bij je doen. Erken het verlies, geef de verlorene zijn of haar naam terug. Huil samen, praat samen, gedenk samen… want iedereen kan die ene schouder, die juiste woorden of de gezamenlijke stilte gebruiken.

afscheid

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s